historia

line3

Pierwsze wzmianki o Woli Sękowej pochodzą z 1493r. Wioskę lokowano na prawie wiejskim, pod nazwą Trębowla nad potokiem Mąthyna (Mętnym). Początkowo wieś należała do możnego polskiego rodu szlacheckiego Balów, następnie do Stanów. Ostatnimi właścicielami wsi była rodzina Wiktorów herbu Brochwicz.

Andrzej-i-Olga-świeżo-po-ślubie-wyjeżdzają-na-wycieczkę-do-kopalni-rok-1931-(1)



Przed wojną w miejscowości istniała drewniana cerkiew pod wezwaniem św. Michała, która po wysiedleniu ludności ukraińskiej została rozebrana w 1952r. Obecnie w Woli Sękowej znajduje się kościół filialny, należący do rzymskokatolickiej parafii św. Mikołaja w Nowotańcu.

DWÓR I ZABYTKOWY PARK KRAJOBRAZOWY

Brama-wjazdowa-do-dworu

Zabudowania dworskie oraz otaczający go park krajobrazowy powstały w XIX wieku. Budynek dworu wraz z towarzyszącymi zabudowaniami zlokalizowano w zakolu rzeki Pielnicy. Wjazd do posiadłości stanowiła kamienna droga wiodąca z Nowotańca, która wchodziła do parku od strony wschodniej. Obsadzona jesionami, dzieliła park na dwie różne funkcjonalnie części: północną, z ogrodem spacerowym, dworem i innymi zabudowaniami oraz południową, z ogrodem owocowym podzielonym na prostokątne kwatery z nasadzeniami drzew owocowych oraz stawem rybnym pośrodku.

 

Grono-przyjaciół-i-rodzina-Wiktorów-na-przechadzce-w-kwitnącym-sadzie

 

 

 

Widok-od-strony-ganku-wejściowego-na-drogę-wjazdową

 

Strona-frontowa-od-wjazdu

Budynek dworski był murowany, piętrowy, z fasadą wspartą na czterokolumnowym portyku. Ściany wygodnie urządzonych wnętrz ozdobione były starymi obrazami przedstawiającymi sceny bitewne i portrety członków rodziny. W pokojach stały bogato rzeźbione kredensy z marmurowymi blatami, pełne cennej porcelany, szkła, chińskich waz i srebra. Stoły nakryte pięknie haftowanymi obrusami i serwetkami z monogramami dodawały uroku temu miejscu.

Podwieczorek-na-werandzie-.-Przy-stole-siedzi-Pani-Olga-(od-lewej-strony-)i-jej-goście-

Dziedziniec przed budynkiem zdobił piękny, okazały gazon, pełen ukwieconych, kolorowych klombów.
Obok dworu, od strony wschodniej wybudowano oranżerię, gdzie hodowano palmy „Fenix” oraz kwiaty i rośliny cieplarniane, a także agawy, które w lecie wynoszono do parku. Po stronie zachodniej znajdowały się oficyna, czworak, rządcówka, spichlerz, drewutnia, wozownia oraz stajnie. W okresie międzywojennym na północny-wschód od dworu zlokalizowano kort tenisowy.
Z budynku dworu od strony wschodniej schodzono szerokimi schodami do ogrodu spacerowego, którego ścieżki wiły się wśród kwiatów, krzewów i drzew. Rosły tu dęby, lipy oraz klony. Drzewa posadzono w skupiskach, tworzących szczególnie efekty wizualne. Nasadzenia takie stosowano także po południowej stronie zestawiając w niewielkiej odległości modrzewie z dębami i jesionami, brzozę z sosną wejmutką lub klonem polnym i jesionem czy sosnę czarną z jesionem. Niektóre drzewa sadzono soliterowo dla uzyskania lepszego efektu barwy liści, rozmiaru czy gatunku. Wzdłuż rzeki Pielnicy nasadzono drzewa z większymi wymaganiami co do wilgoci w glebie.

Pałacowa-weranda-.-Tu-wypijano-poobiednią-kawę.-U-dołu-widoczne-liście-bujnej-funkii,-która-rosła-wzdluz-drogi-wjazdowej

W okresie międzywojennym mieszkał tu Andrzej Wiktor i jego żona Olga Didur – Wiktorowa. Dwór stanowił centrum życia kulturalnego okolicy. Był często odwiedzany przez rodzinę i sąsiadów. Specjalną grupę gości stanowili artyści – śpiewacy, których przyciągał Adam Didur – „bas wszechczasów” i jego córka Olga Didur – Wiktorowa, żona Andrzeja, również śpiewaczka. Gościli tutaj Jan Kiepura, Wiktoria Calma i Mieczysław Fogg. Odbywały się tu koncerty operowe, w najlepszym artystycznym wykonaniu.
Wydarzenia po II wojnie światowej przyniosły dewastację budynków oraz pięknego parku. Rodzinę Wiktorów zmuszono do opuszczenia majątku. Budynek dworski został spalony w kwietniu 1946r., a kilka lat później resztki jego fundamentów zostały rozebrane przez okoliczną ludność. Zniszczeniu uległy też: oranżeria, czworak i filary bramy. Teren dworu i parku popadł w ruinę. W 1991r. posiadłość zakupiona została przez państwo Wójtowiczów.

Rok-1949-po-pałacu-zostały-resztki-ścian-i-sterta-gruzu
 

Elewacja-północna
  
  
Elewacja-frontowa---wschodnia
  
  
Ellewacja-zachodnika